Αναγνωρίζοντας ένα διαμάντι

Το βίντεο αυτό εξηγεί πώς να αναγνωρίσετε ένα διαμάντι. Είναι παρόλα αυτά πολύ σημαντικό να γνωρίζετε ότι η ουσιαστική του αξία μπορεί να αναγνωριστή από επαγγελματία εκτιμητή ουσιαστικά και ότι οι πληροφορίες απλά σας επιτρέπουν να κάνετε μια γενική εκτίμησή του και όχι μία ουσιαστική με βάση την τιμή.

Στο παρακάτω sie μπορείτε να δείτε την τρέχουσα αξία διαμαντιών σε αγορές του εξωτερικού και να μπορέσετε να συγκρίνετε με την αξία διαμαντιών που αγοράζετε ενός ελλάδος.

http://www.diamondse.info/

Τεχνικές κοσμημάτων: Αδαμαντοδεσία

Η λέξη αδαμαντοδεσία είναι μία σύνθετη λέξη. Θα κατανοήσουμε εύκολα την έννοια της, διαχωρίζοντας την λέξη "αδάμας" κοινώς το διαμάντι και τη λέξη "δέσιμο". Στην Ελλάδα την λέμε και καρφωτική.   Η αδαμαντοδεσία είναι μία αρχαία τεχνική με την οποία οι τεχνίτες που την κατείχαν, έδεναν στα μέταλλα οποιονδήποτε πολύτιμο κατεργασμένο ή ακατέργαστο λίθο για να δημιουργήσουν ένα κόσμημα. 

Ακόμα και στις μέρες μας η αδαμαντοδεσία στους πολύτιμους λίθους γίνεται από έμπειρους τεχνίτες οι οποίοι πρέπει να γνωρίζουν τα μυστικά (τεχνικές) του οποιοδήποτε μετάλλου ( 24Κ 18Κ 14Κ ) για να προσέξουν την ελαστικότητα και σκληρότητά του.
 
Έπειτα πρέπει να υπάρχει μία στοιχειώδη γνώση γύρω από τον λίθο που πρόκειται να δέσει, (διαμάντι, ζαφείρι, ρουμπίνι, σμαράγδι κ.λ.π). Για να επιδιώξει το σωστό αποτέλεσμα είναι να "παντρέψει" την πέτρα με το μέταλλο, να δεθεί σωστά και ίσια και τέλος να μην αφήσει περιθώριο να λυθεί στο μέλλον από το μέταλλο.

Όπως είναι φυσικό όλα τα παραπάνω υλικά έχουν τις ιδιαιτερότητες τους όπως π.χ. το Ιταλικό 18κ μέταλλο έχει μία μεγάλη σκληρότητα και το σμαράγδι μεγάλη ευαισθησία . Έτσι, με μια λάθος κίνηση μπορεί να γίνει σκόνη.  Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η τέχνη αυτή εκτός από γενικές γνώσεις, χρειάζεται και πείρα για να μπορέσει κάποιος να πει ότι είναι τεχνίτης, και να έχει πειραματιστεί αρκετά ώστε να φέρει πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα.  Τα εργαλεία που χρειάζονται για να δεθεί ένα κόσμημα με πέτρες δεν είναι πολλά, τρία-τέσσερα καλέμια έναν πάγκο, ένα μοτέρ χρυσοχοΐας και την τέχνη του να δημιουργήσει.

Ο αδαμαντοδέτης είναι συνήθως υπεύθυνος για το σκάλισμα και την σκαλιστική ζωγραφική πάνω στο κόσμημα και ενδιάμεσα στις πέτρες, όχι πάντα όμως πλέον διότι η τεχνολογία έρχεται και σε αυτό τον τομέα (μέχρι ενός σημείου) να σκαλίσει τιε λεγόμενες "γράνες, φιλέτα (σκάλισμα ενδιάμεσα και γύρω από τις πέτρες)  με σχεδιαστικά προγράμματα τα οποία οριοθετούν πλέον τον τεχνίτη για τον όγκο και την ποσότητα των πετρών που πρέπει να καρφωθούν.

Σαν επάγγελμα είναι δύσκολο όπως ακούγεται, και έχει ημερομηνία λήξης, διότι με τα χρόνια έρχεται η αδυναμία των ματιών. Από ένα σημείο και μετά ίσως η όραση να «προδώσει» τον τεχνίτη που δεν θα μπορεί να εστιάσει στις απίστευτες λεπτομέρειες που έχει ένα κόσμημα π.χ. στο δέσιμο από  εκατοντάδες μικρά διαμαντάκια 0,09mm σε μία επιφάνεια ενός κοσμήματος.
 Παρ όλα αυτά  είναι μία καλά αμειβόμενη εργασία και το κόστος της εξαρτάται 1ον από την αξία και την ποσότητα των πετρών και 2ον σαν ελεύθερο επάγγελμα από τον ίδιο τον αδαμαντοδέτη και την ποιότητα της δουλειάς του. Όταν υπάρχει ,παράδειγμα ένα διαμάντι ενός καρατίου που πρέπει να δεθεί σε ένα μονόπετρο δεκαοκτώ καρατίων το κόστος είναι μηδαμινό σε σχέση με την συνολική αξία του κοσμήματος αλλά αρκετά καλό για να αξίζει τον κόπο να δεθεί με φροντίδα.

Μεγάλη παράδοση στην αδαμαντοδεσία είχαν κα έχουν ακόμα οι Αρμένιοι,οι οποίοι κατέχουν ένα μεγάλο εργασιακό κομμάτι στην Ελλάδα. Δυστυχώς στην χώρα μας δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σχολή για να μπορεί κάποιος να μάθει παρά μόνο σχολές χρυσοχοΐας που προσφέρουν γενικές γνώσεις πάνω στο κόσμημα. Στην Κύπρο υπάρχει μόνο μία ιδιωτική σχολή αρκετά αξιόλογη για να μπορεί κάποιος να κατευθυνθεί στο επάγγελμα, έτσι οι Έλληνες  "κλέβουν" παραδοσιακά την τέχνη από τους παλαιότερους ως μαθητευόμενοι σε ιδιωτικά εργαστήρια και υπάρχει μέχρι και τις μέρες μας.

Μία θετική εξέλιξη παρ όλες τις δυσκολίες είναι ότι οι έλληνες καρφωτές έχουν δύναμη στον κλάδο και έχουν καταφέρει να υπάρχουν σαν ελεύθεροι επαγγελματίες αδαμαντοδέτες στην Ευρώπη και Αμερική.  Η αδαμαντοδεσία είναι κυρίως μία δουλειά για άντρες λόγο της δύναμης που χρειάζεται για να αποδώσει. Στο χώρο είναι σπάνιο να συναντήσει κανείς γυναίκες τεχνίτριες. Τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολύ μικρό ποσοστό επαγγελματιών γυναικών της τάξεως των 1/1000. Μέσα σε αυτό το μικρό ποσοστό γυναικών ανήκω κι εγώ όπου επιβιώνω τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Εν κατακλείδι η αδαμαντοδεσία είναι μία αξιοθαύμαστη τέχνη και όσο υπάρχουν άπειρα σχήματα και είδη λίθων στην γη και στην τεχνολογία ο τεχνίτης πάντα θα είναι ένας μαθητευόμενος, έχει κάτι να ανακαλύπτει και να διδάσκεται.

Την επόμενη φορά που θα αγοράσετε ένα κόσμημα θα είναι πολύ βοηθητικό για εσάς να ρωτάτε και να επεξεργάζεστε τον τρόπο που δένεται μία πέτρα στο οπουδήποτε κόσμημα έτσι ώστε να γνωρίζετε αν σε αυτό το κομμάτι του αξίζει την προσοχή και την εκτίμηση σας.

Τιμή του χρυσού

Στο πλαίσιο της κρίσης, πολλοί ιδιοκτήτες προσπαθούν να ενημερωθούν για την πώληση των χρυσών λιρών και τιμαλφών τους και πολλοί πέφτουν είτε θύματα υποτιθέμενων επαγγελματιών, ενώ άλλοι νομίζουν ότι δεν πήραν την πραγματική αξία του αντικειμένου.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε αφενός την τιμή του χρυσού ανα γραμμάριο. Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για την τρέχουσα τιμή του στο παρακάτω site.

http://www.goldprice.org/

Γνωρίζοντας το βάρος του αντικειμένου (χρησιμοποιώντας μια ζυγαριά ακριβείας) και την τιμή αναγραμμάριο, μπορείτε να υπολογίσετε την τρέχουσα αξία του αντικειμένου. Είναι σημαντικό να ξέρετε ότι η τιμή που θα σας προσφέρουν κατά την πώληση είναι η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ, όχι αυτή της εργασίας (τεχνικής, προέλευσης κλπ) του αντικειμένου.


Εαν το χρυσό κόσμημα που θέλετε να πουλήσετε είναι παλιό και έχει κολλήματα από προηγούμενες επισκευές, τότε το συνολικό βάρος του κολλήματος θα αφαιρεθεί από το συνολικό του βάρος, καθώς η κόλληση δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην τήξη του αντικειμένου.

Τέλος, φροντίστε ο επαγγελματίας στον οποίο θα απευθυνθείτε να είναι εχέγγυος αφενός και να πάρετε πάντα μια τρίτη γνώμη. Να θυμάστε ότι η τιμή που θα λάβετε δε θα είναι ποτέ η βέλτιστη, αλλά ότι θα πρέπει να πετύχετε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα ούτως ή άλλως.

Τεχνικές κοσμημάτων: Φιλιγκράνα

Ονομάζουμε έτσι στην κοσμηματοποιία, τις κατασκευές που αποτελούνται από σύρματα δουλεμένα με χειροποίητο τρόπο. Τα σύρματα αυτά στρίβονται μεταξύ τους σαν κοτσίδα, και συχνά κολλιούνται πάνω σε ένα μοτίβο που έχει δημιουργηθεί πάνω σε μία πλάκα από ξυλοκάρβουνο. Το μοτίβο αυτό έχει κενά, και η όλη κατασκευή δείχνει πολύ ανάλαφρη. Άλλες φορές πάλι, τα σύρματα κολλιούνται πάνω σε ένα φύλλο  μετάλλου. Στη συνέχεια προστίθενται γράνες, μπίλιες, αλυσίδες, χειροποίητα φυλλαράκια, ή πέτρες και οτιδήποτε κρίνει ο καλλιτέχνης κατάλληλο, για να ολοκληρώσει την κατασκευή του.

   Ανάμεσα στους Έλληνες τεχνίτες τα κοσμήματα αυτά,  είχαν την ονομασία «συρματερά». Στην Ινδία, στην Αρμενία, στην Κίνα, οι Ετρούσκοι στην Ιταλική χερσόνησο , και οι Κέλτες στη βόρεια Ευρώπη, και πολλοί άλλοι λαοί κατασκεύασαν αντικείμενα φιλιγκράν. Και στον Ελληνικό χώρο, οι τεχνίτες στην Κρήτη και στις Μυκήνες της προκλασσικής περιόδου, οι τεχνίτες της κλασσικής Ελλάδας, αλλά και οι Βυζαντινοί, και οι τεχνίτες των Ιονίων νήσων και της Ηπείρου την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μας έδωσαν κομμάτια απαράμιλλης τέχνης χρησιμοποιώντας την τεχνική φιλιγκράν, που βρίσκονται στα Ελληνικά  μουσεία, Μπενάκη, Λαικής τέχνης, Ιστορικό  κ.λ.π. ,αλλά και στο Βρετανικό μουσείο,  στο μουσείο  Victoria and Albert του Λονδίνου, στο Λούβρο κ.α. Σήμερα τα κοσμήματα τύπου φιλιγκράν,  συνήθως δεν παράγονται χειροποίητα, αλλά χρησιμοποιούνται άλλες μέθοδοι παραγωγής, χυτά ή πρεσαριστά.

 

Καρφίτσα κατασκευασμένη  από έλληνες τεχνίτες με τη συρματερή τεχνική στα τέλη του 19ου αιώνα.

Στην καρφίτσα περιέχονται και χυτά μέρη (τα χεράκια), και εχει χρησιμοποιηθεί και η τεχνική της κοκκίδωσης. Η καρφίτσα βρίσκεται στο μουσείο Ελληνικής Λαικής Τέχνης στην Πλάκα στην Αθήνα.

Τεχνικές κοσμημάτων: Κοκκίδωση

Λέγεται και κοκκοποίκιλση. Είναι μια αρχαία μέθοδος διακόσμησης των μετάλλων.   Κοκκοποίκιλτα αντικείμενα βρέθηκαν σε κοσμήματα της μινωικής Κρήτης από το 1800 π.Χ., και στον τάφο του Φαραώ Τουταγχαμών κατασκευασμένα το 1350 π.Χ. Η τεχνική αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της από τους Ετρούσκους και  τους Έλληνες χρυσοχόους, από τον 8ο μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ.  Τον 18ο μ.Χ.  αιώνα στην Ευρώπη ήταν της μόδας το «Ετρουσκικό στυλ» κοσμημάτων που έμοιαζαν με τα κοσμήματα της Πομπηίας τα οποία  βασίζονταν στην τεχνική της κοκκίδωσης.    Για να κατασκευαστεί ένα κοκκιδωτό κόσμημα, γίνεται  συγκόλληση γρανών πάνω σε μια μεταλλική επιφάνεια. Οι γράνες τοποθετούνταιπάνω στο μεταλλικό έλασμα σύμφωνα με προσχεδιασμένα μοτίβα, ή τυχαία. Σήμερα στη δύση, αυτή η χειροποίητη τεχνική έχει περιπέσει σε αχρηστία, χρησιμοποιείται όμως ακόμη, στην Ινδία και Πακιστάν. Τα κοσμήματα που έχουν κοκκιδωτή εμφάνιση, σήμερα κατασκευάζονται με τη μέθοδο της χύτευσης για λόγους παραγωγικότητας.



  Το πασίγνωστο μενταγιόν του 17ου αιώνα π.Χ. είναι ένα από τα πλέον εμβληματικά κοσμήματα    παγκοσμίως.  Βρέθηκε σε τάφο στην Βασιλική νεκρόπολη του Χρυσόλακκου στα Μάλλια της Κρήτης. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ηρακλείου. Παριστάνει τις μέλισσες γύρω από τον ήλιο. Παρατηρούμε αρμονική και ισορροπημένη χρήση της τεχνικής της κοκκίδωσης, μαζί με την τεχνική ρεπουσσέ, και  φιλιγκράν.

Παραδοσιακός ελληνικός γάμος

 Το μυστήριο του γάμου στην ελλάδα είναι συνδεδεμένο με την ίδια τη δομή της κοινωνίας μας. Ο θρησκευτικός γάμος, συγκεκριμένα αποτελεί ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του ζευγαριού και συμβολίζει την έναρξη της νέας τους ζωής σαν αυτόνομα όντα, αλλά και ως μια νέα οικογένεια.

Οι γάμοι στην Ελλάδα είναι πλούσιοι σε θρησκευτικούς συμβολισμούς, άφθονο χορό και υπέροχο φαγητό. Κάθε μέρος της Ελλάδας έχει τα δικά του ήθη και έθιμα, τα οποία με την πολυχρωμία και τη γοητεία τους, συναρπάζουν τον οποιοδήποτε. Είναι τόσα πολλά και διαφορετικά σε κάθε περιοχή, που ο Τέλειος Γάμος έχει διαλέξει ένα δείγμα από όλη την Ελλάδα. Ίσως κάποιο από αυτά, δώσει έμπνευση και ιδέες για την οργάνωση του δικού σας γάμου.  
 
Πριν από τη γαμήλια τελετή
Μία από τις αγαπημένες γαμήλιες παραδόσεις είναι το στρώσιμο του κρεβατιού. Γίνεται μεγάλο γλέντι κατά τη διάρκεια του στρωσίματος του συζυγικού κρεβατιού, το οποίο στρώνουν νέες, ανύπαντρες κοπέλες με άσπρα σεντόνια και ένα λευκό, χειροποίητο κουβερλί. Τα μωρά των φίλων και της οικογενείας αφήνονται να στριφογυρίζουν πάνω στο στρώμα του γαμήλιου κρεβατιού, το οποίο είναι στολισμένο με κουφέτα, ρύζι και ... χρήματα, για να φέρουν γονιμότητα, ευημερία, οικονομική άνθηση και καλοζωία στο ζευγάρι.   
 
Γουρλίδικα φυλαχτά
Οι πρωταγωνιστές στους Ελληνικούς γάμους φορούν το παραδοσιακό φυλαχτό, το μπλε μάτι, για να αποκρούσουν και να αποτρέψουν το κακό μάτι, και να προστατέψουν το γάμο από τη κακή τύχη. Επιπρόσθετα, η νύφη ρίχνει λίγη ζάχαρη στο γάντι της για ένα «γλυκό» γάμο. Οι νύφες στην Αρχαία Ελλάδα συχνά κρατούσαν κισσό ως σύμβολο της ατέλειωτης αγάπης τους.  
 
 





Γαμήλια τελετή
O Ελληνικός Ορθόδοξος Γάμος είναι ένα μυστήριο που διαιρείται στον αρραβώνα και στη στέψη. Κατά τη διάρκεια του αρραβώνα, ο παπάς ευλογεί τις βέρες στα κεφάλια του γαμπρού και της νύφης, οι οποίες ανταλλάσσονται τρεις φορές στα δάχτυλά τους από το κουμπάρο. Η στέψη είναι το κεντρικό κομμάτι της γαμήλιας τελετής, όπου κατά την παρούσα στιγμή, το ζευγάρι στεφανώνεται. Ο κουμπάρος ανταλλάσσει τα στέφανα, τα οποία είναι συνδεδεμένα με μια λευκή κορδέλα συμβολίζοντας την ενότητα του ανδρόγυνου, τρεις φορές στα κεφάλια του ζεύγους. Τα στέφανα είναι σημάδια δόξας και τιμής, και είναι κατασκευασμένα από λουλούδια ή ημιπολύτιμους λίθους και κρύσταλλα. Σύμφωνα με ένα αρχαίο έθιμο, τα στέφανα κρατούσαν τα ζευγάρια στη ζωή και ορισμένα ανδρόγυνα θάβονταν με αυτά. Δε τελούνται γάμοι κατά τις περιόδους νηστείας. Δεν ανταλλάσσονται ιερές υποσχέσεις και όρκοι κατά τη διάρκεια μίας ορθόδοξης τελετής, γιατί ο γάμος δε θεωρείται σαν ένα συμβατικό συμβόλαιο, αλλά ως μία ένωση δύο ερωτευμένων ανθρώπων.   

 
 
Γαμήλιες τελετουργικές πράξεις 
Υπάρχουν πολλά και μοναδικά τελετουργικά που γίνονται κατά διάρκεια της δεξίωσης του γάμου. Σπάσιμο πιάτων και γαμήλιες συνταγές:   
 
Σπάσιμο πιάτων
Σε κάποια μέρη της Ελλάδας, το παλιό έθιμο του σπασίματος των πιάτων συνεχίζεται. Ένα κοντινό μέλος της οικογένειας, συνήθως η μητέρα ή η αδελφή, αρχίζει την «καταστροφή», πετώντας ένα πιάτο στη πίστα. Γρήγορα ακολουθούν και οι άλλοι τις κινήσεις της, τη φωνή και το γέλιο της, καθώς τα πιάτα κομματιάζονται. Τα σπασμένα πιάτα συμβολίζουν τη καλή τύχη, την ευτυχία και τη μονιμότητα στο συζυγικό βίο. Αλλά εάν αυτό δεν είναι αρκετό, οι κοντινοί συγγενείς της νύφης θα καρφιτσώσουν πάνω της χρήματα για περισσότερη καλή τύχη.   
 
Γλυκά και ψωμιά
Το φαγητό είναι ένα πολύ βασικό στοιχείο στον Ελληνικό γάμο. Σε μερικά νησιά της Ελλάδας, οι γυναίκες ψήνουν ψωμιά και τα διακοσμούν με χάντρες και λουλούδια. Επίσης, είναι αγαπητό και λαοφιλές να προσφέρεται στη νύφη και στο γαμπρό ένα γλυκό φτιαγμένο με μέλι, σουσάμι και κυδώνια.   


Κουφέτα

Στις μπομπονιέρες, ο αριθμός των κουφέτων είναι μονός. Τα φρέσκα αμύγδαλα έχουν μια γλυκόπικρη γεύση, που αντιπροσωπεύει τη γεύση της ζωής. Η επίστρωση της ζάχαρης προστίθεται με την ελπίδα ότι η ζωή για τους νεόνυμφους θα έχει περισσότερη γλυκύτητα από πικρία. Ο μονός αριθμός είναι αδιαίρετος, συμβολίζοντας πως οι δύο σύζυγοι θα μοιράζονται τα πάντα και θα παραμείνουν αχώριστοι. Κουφέτα, επίσης, φέρνει στην εκκλησία ο κουμπάρος, τα οποία τοποθετούνται στον ασημένιο δίσκο μαζί με τα στέφανα. Υπάρχει η πεποίθηση ότι, αν μια ανύπαντρη κοπέλα, μετά τη τελετή, πάρει μερικά κουφέτα από το δίσκο και τα βάλει κάτω από το μαξιλάρι της, θα ονειρευτεί εκείνη τη νύχτα τον άνδρα που θα παντρευτεί.   
 
Καρύδια
Οι δύο μητέρες θα υποδεχτούν τους νεόνυμφους στο καινούργιο τους σπίτι με μέλι και καρύδια, που θα τους τα προσφέρουν με ασημένια κουτάλια. Έχουν διαλεχτεί τα καρύδια γιατί σπάνε σε τέσσερα μέρη, συμβολίζοντας το γαμπρό, τη νύφη και τις δύο οικογένειες.   

Τεχνική κοσμημάτων: Νιέλλο

ΝΙΕΛΛΟ (Niello)

Είναι μία τεχνική που χρησιμοποιείται  για επιφανειακή διακόσμηση των μετάλλων. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται  από την λατινική λέξη nigellum, που θα πει μαύρος. Για την εφαρμογή του νιέλλο χαράζουμε στην επιφάνεια ενός  μεταλλικού αντικειμένου, ένα διακοσμητικό θέμα. Εν συνεχεία γεμίζουμε την χαραγμένη περιοχή με το κράμα νιέλλο το οποίο είναι μία σκόνη. Το αντικείμενο μαζί με το νιέλλο, μπαίνει στο φούρνο και ψήνονται όλα μαζί στους 1000^ο C,μέχρι το νιέλλο να ομογενοποιηθεί και να γίνει ένα σώμα με το αντικείμενο. Τότε, η χαραγμένη περιοχή του αντικειμένου, έχει πάρει το χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα του νιέλλο. Το κράμα νιέλλο αποτελείται από θειάφι, χαλκό, ασήμι και μόλυβδο.

Δείγματα αντικειμένων με νιέλλο βρέθηκαν σε ανασκαφές στη Αίγυπτο, και σε τάφους στις περιοχές που εξαπλωνόταν ο  Μυκηναϊκός  πολιτισμός.  Οι  Ρωμαίοι και οι Πέρσες επίσης γνώριζαν αυτή την τεχνική. Το νιέλλο  βρήκε μεγάλη ανάπτυξη στην Αναγεννησιακή Ευρώπη του 15^ου αιώνα, που εφαρμοζόταν στη διακόσμηση των πανοπλιών. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη χρήση της τεχνικής στην κοσμηματοποία. Στην πρόσφατη παράδοση της Ελληνικής χρυσοχοΐας, στην Ήπειρο  και τα Ιόνια νησιά, οι  τεχνικές για το χρωμάτισμα των κοσμημάτων με μαυρο χρώμα ονομάζονταν «σαβάτι».

  
 Λεπτομέρειες από ασημένια σκεύη που περιέχουν ενθέσεις από νιέλλο. Βρέθηκαν στό παλάτι του Νέστορα στην Πύλο και σήμερα φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο.